Autor/a: Luis Ángel Rodríguez Patiño

USAR O CRUCIFIXO E FACER DAÑO A SEU POBO

O crego de Xestoso, Luis Ángel Rodríguez Patiño

Tomar o Nome do Señor en balde

2150 O segundo mandamiento prohibe o xuramento en falso. Facer xuramento ou xurar é tomar a Deus por testemuña do que se afirma. É invocar a veracidad divina como garantía da propia veracidad. O xuramento compromete o nome do Señor. ?Ao Señor o teu Deus temerás, a el serviraslle, polo seu nome xurarás? (Dt 6, 13).

2151 A reprobación do xuramento en falso é un deber para con Deus. Como Creador e Señor, Deus é a norma de toda verdade. A palabra humana está de acordo ou en oposición con Deus que é a Verdade mesma. O xuramento, cando é veraz e lexítimo, pon de relevo a relación da palabra humana coa verdade de Deus. O falso xuramento invoca a Deus como testemuña dunha mentira.

2152 É perjuro quen, baixo xuramento, fai unha promesa que non ten intención de cumprir, ou que, logo de prometer baixo xuramento, non mantén. O perjurio constitúe unha grave falta de respecto cara ao Señor que é dono de toda palabra. Comprometerse mediante xuramento a facer unha obra mala é contrario á santidade do Nome divino.

2153 Jesús expuxo o segundo mandamiento no Sermón da Montaña: «oístes que se dixo aos antepasados: ?non perjurarás, senón que cumprirás ao Señor os teus xuramentos?. Pois eu dígovos que non xuredes de ningún xeito… sexa a vosa linguaxe: ?si, si?; ?non, non?: que o que pasa de aquí vén do Maligno» (Mt 5, 33-34.37; cf St 5, 12). Jesús ensina que todo xuramento implica unha referencia a Deus e que a presenza de Deus e da súa verdade debe ser honrada en toda palabra. A discreción do recurso a Deus ao falar vai unida á atención respetuosa á súa presenza, recoñecida ou menosprezada en cada unha das nosas afirmacións.

2154 Seguindo a san Pablo (cf 2 Co 1, 23; Ga 1, 20), a Tradición da Igrexa comprendeu as palabras de Jesús no sentido de que non se opoñen ao xuramento cando este faise por unha causa grave e xusta (por exemplo, ante o tribunal). ?O xuramento, é dicir, a invocación do Nome de Deus como testemuña da verdade, só pode prestarse con verdade, con sensatez e con xustiza? (CIC can. 1199, §1).

2155 A santidade do nome divino esixe non recorrer a el por motivos fútiles, e non prestar xuramento en circunstancias que puidesen facelo interpretar como unha aprobación dunha autoridade que o esixise injustamente. Cando o xuramento é esixido por autoridades civís ilexítimas, pode ser rehusado. Debe selo, cando é imposto con fins contrarios á dignidade das persoas ou á comuñón da Igrexa.


Etiquetas: , , , ,