Autor/a: Luis Ángel Rodríguez Patiño

O SILENCIO DOS BISPOS ANTE Os DESAHUCIOS E A CORRUPCION

O crego de Xestoso, Luis Ángel Rodríguez Patiño

Como sacerdote quero denunciar o silencio da xerarquía católica española ante a situación crítica que están vivindo numerosas familias e os casos de corrupción protagonizados por “algúns dos que están facendo pagar a crise aos máis desfavorecidos da sociedade”.

Boto en falta que a xerarquía católica española realice xestos e pronuncie con claridade e constancia palabras que transmitan solidariedade e consolo ás vítimas de tanto dor e que conteñan, á súa vez, unha dura e inequívoca crítica e condena cara a quen, con nomes e apelidos ou logos comerciais ben coñecidos, estano ocasionando” .

Neste sentido, queixume que este silencio contraste coa “locuacidad condenatoria” dos bispos españois noutras ocasións “nas que non era contra os poderosos senón contra xente cansa e angustiada, contra quen, incomprensiblemente, no canto de palabras de alivio, dirixían duras e xeneralizadas críticas”.

Cada vez son máis numerosos os parados, os que sofren o desahucio da súa vivenda, os que necesitan acudir aos comedores sociais, os que rebuscan nos contenedores de lixo, os que chegan ata a tomar a tráxica decisión do suicidio, porque se lles pechan todas as portas e senten sobre eles o peso de cargas insoportables.

Tendo como trasfondo e acicate o crecente malestar social expresado nun sinfín de manifestacións e de movementos de protesta, varias investigacións xornalísticas e moi especialmente o traballo dalgúns fiscais e xuíces, xunto co dos inspectores e o da policía que teñen ao seu servizo, están conseguindo destapar casos e máis casos de corrupción na clase política, na banca comercial e especulativa, no mundo dos grandes empresarios e ata no da propia judicatura.

Preténdellenos convencer de que son casos illados, de que non é algo que sexa común nos colectivos en que foron descubertos. Pero cada vez custa máis traballo crelo. Cada vez resulta máis fácil pensar que é un problema estructural, algo que falla no sistema político, xurídico, económico e financeiro do noso país.

Ante tan extenso grado de corrupción e á vista do pouco dispostos que se mostran os implicados nela a recoñecer o daniño que foi o seu comportamento, véñennos á mente dúas escenas bíblicas, a de Abraham pedindo tempo a Deus para ver si logra atopar en Sodoma e Gomorra persoas de conduta recta, grazas ás cales valese a pena que reconsiderase a súa decisión de destruír ambas cidades, cousa que non consegue evitar, pois a súa procura termina en fracaso (Xénese 18, 20-33).

E a de Caín, que tras matar a Abel, cando Deus pregúntalle si sabe onde está, responde “Son seica eu o gardián do meu irmán?” (Xénese 4, 9)

Non pido nin espero castigos divinos, pero como cristián si que me parece necesario denunciar unha vez máis esta situación. Considero un deber social e unha actitude coherente coa fe que profesamos non só aliviar material e espiritualmente aos que están padecendo as consecuencias da crise senón tamén e moi especialmente contribuír a que deixen de existir as causas que a xeraron, entre as que destacan a avaricia desmedida duns poucos e a súa falta de piedade cara a aqueles dos que se aproveitan.

Dentro da nosa tradición relixiosa, temos como referente que nos serve de exemplo, o testemuño dalgúns profetas bíblicos, o do propio Jesús, o das primeiras comunidades cristiás e o dun bo número dos chamados Santos Pais.

Por iso botamos en falta que a Xerarquía católica española realice xestos e pronuncie con claridade e constancia palabras que transmitan solidariedade e consolo ás vítimas de tanto dor e que conteñan, á súa vez, unha dura e inequívoca crítica e condena cara a quen, con nomes e apelidos ou logos comerciais ben coñecidos, estano ocasionando. O seu case total e xeneralizado silencio de agora contrasta coa locuacidad condenatoria da que os nosos bispos fixeron gala noutras ocasións nas que non era contra os poderosos senón contra xente cansa e angustiada contra quen, incomprensiblemente, no canto de palabras de alivio, dirixían duras e xeneralizadas críticas.

Si este proceder dóeme, éncheme en cambio de esperanza e móveme á gratitud ver as respostas de tantas persoas e de tantos colectivos sociais que ofrecen o que teñen e poden, prestándose desinteresadamente a acompañar a quen se ven obrigados a vivir estas situacións tan duras e difíciles. A homes e mulleres como eles alude sen dúbida o Evangelio de Mateo cando presenta ao Fillo do home ao final dos tempos dicindo á parte da humanidade que considera xusta “Vinde/Vide, benditos do meu Pai, recibide a herdanza do Reino preparado para vós desde a creación do mundo. Porque tiven fame, e déstesme para comer; tiven sede, e déstesme de beber; era forastero, e acolléstesme; estaba espido, e vestístesme; enfermo, e visitástesme; no cárcere, e viñestes verme.” (Mateo 25, 34-36)


Etiquetas: , , , , , ,